Menu
Sluit zoekveld

Waarmee kunnen wij je van dienst zijn?

Wie zoekt die vindt.

Columns

Een verloren generatie (1956-1970)

Een verloren generatie (1956-1970)

Zo start de dag. Op mijn dooie gemak wat mails, een schatting en dan een half vrije namiddag om een edito voor het Willemsfonds te schrijven. Helaas hiervoor wel het bijwonen van de openingszitting van de VUB geannuleerd. Een lekkere lunch, zonnig terras in Damme, en dan ….struikelt mijn associé over een slecht gebouwde trede. Consequentie enkele uren kwijt in de spoeddienst van het AZ Sint-Jan, en inspringen om haar taken over te nemen. Een verstuikte tekenarm (gelukkig niet gebroken), belet immers het werken.
Nu is het 18:00 uur en heb ik nog geen letter op papier. Ik twijfel al sinds het weekend tussen twee onderwerpen: “een verloren generatie” of “Waarom ik van deze vrouwen hou en van mijn vader”. Dit laatste onderwerp is delicater, want dan moet ik prijsgeven van welke vrouwen ik wel hou en riskeer ik er sommige te vergeten of erger…. Bovendien moet ik het dan thuis uitleggen….Neen, beste mensen, dat laatste valt goed mee. En verder, als Vlaming kun je toch niet zeggen dat je van je vader houdt? Hoogstens een: “hum” als goeiedag kan ervan af. Dit zegt genoeg voor ons brommende en grommende volkje. Dan maar het tweede onderwerp.
Gelukkig is Wikipedia er om te helpen. Het leert me het volgende:
“Ook wel: Generatie Nix of Generatie X. De verloren generatie kreeg te maken met massale jeugdwerkeloosheid en maakte vanwege het gevaar van SOA's het einde van de seksuele vrijheid mee. Er werd geëxperimenteerd met verschillende samenlevingsvormen (niet meer direct vanuit het ouderlijk huis trouwen). De jeugdcultuur manifesteerde zich met de komst van MTV. Kwaliteit van het bestaan werd belangrijker, wat gevonden werd in de vorm van parttime werken, tweeverdienen of anderhalf verdienen. De levensstandaard steeg. Over het algemeen is deze generatie praktisch ingesteld, zelfredzaam, relativerend en is ze, hoewel opgevoed tot idealisme, door de maatschappelijke omstandigheden gestuurd richting een no-nonsens mentaliteit. De samenleving bleek aanmerkelijk minder maakbaar dan hun in de jaren zeventig was voorgespiegeld. Uit onderzoek van de Universiteit Tilburg (1999) en het Sociaal en Cultureel Planbureau (2010) bleek deze generatie niet geheel verloren te zijn. Ze waren hoger opgeleid dan hun ouders afkomstig uit de stille generatie. Desalniettemin hadden ze meer moeite een plek op de arbeidsmarkt te veroveren dan de leden van de protestgeneratie in dezelfde periode van hun leven. Als ouders besteden de X'ers ruim tweemaal zoveel tijd aan het opvoeden van hun kinderen (van de generatie Y) dan de protestgeneratie besteedde aan het opvoeden van hun kinderen (van de pragmatische generatie). Als nieuwe generatie leiders zijn ze vooral gericht op samen doen, toegevoegde waarde, duurzame processen en het constructief benutten van de toenemende diversiteit.”
Blijkt dat Wikipedia mijn mening grotendeels deelt. We waren vrijer en rijker dan voorheen, en hoewel opgevoed met hoop op verbetering en een maakbare wereld werden we al snel met de realiteit geconfronteerd. Aids belette het vrije seksuele experimenteren. De angst werd er dagdagelijks ingehamerd met de rakkettencrisis en bijhorende betogingen of met films als “The day after”. Mijn vakantie met de platbodem op het IJsselmeer werd begeleid door Doe Maar muziek met als belangrijkste nummer “de bom”. We moesten carrière maken en hard studeren, maar er was geen werk. Zelfs ik, die uit een bevoorrecht milieu kwam, vond aanvankelijk geen job en mocht ooit aanhoren: “Mijnheer U zal nooit werk vinden.” Enkele dagen later solliciteerde ik in het notariaat, waar ik nu bijna 23 later nog steeds actief in ben. Geld hebben mijn generatiegenoten, althans het merendeel van ons, goed verdiend. Er wacht ons meestal een rijkelijke erfenis, en onze kinderen, daar hebben we wel enigszins ons best voor gedaan. Die zien er in elk geval veel gelukkiger uit, dan ik ooit ben geweest of zal worden. De jongsten onder ons, de meest verwenden, naderen de 50. Velen onder ons stellen zich de vraag hoe aan hun leven verder invulling te geven om er alsnog iets van te maken: een betere wereld, een grotere liefde, een laatste/eerste gevecht tegen onrecht? Of toch maar toegeven en plooien voor de plicht. Nog even lekker de rekening spekken, dure reizen maken en sterrenrestaurants bezoeken? De schijn hoog houden! Elk van ons moet/mag deze of een andere keuze maken, maar de klokt tikt ongenadig verder…..
Vandaar misschien toch even switchen naar dit andere onderwerp. De vrouwen laat ik maar terzijde, behalve Nicole Kidman. Niet dat ik van haar hou, hoewel, als ik ze dicht genoeg zou kunnen benaderen, het verdunde testosteron, misschien nog even zou opflakkeren. Nicole Kidman vermeld ik omdat ze vertelde hoe vrij en anders ze werd opgevoed. Hoe ze zelf haar keuzes mocht maken en hoe haar ouders haar cultuur bijbrachten.
Wel dat is waarom ik van mijn vader hou. Een rustig man, een gerespecteerd man, een beetje anders dan de meesten. Geen das, maar een strik, niet te berooid om met ontbloot achterwerk in een slecht onderhouden, want geen tijd en geen deskundigheid, moestuin te werken. Geen echte baard en ook niet gladgeschoren, zoals het toen hoorde, maar een sikkebaard en een werkmansklak op zijn hoofd. Meegenomen worden naar een vernissage van de Retsin’s. Zijn eerste cliënten vervolgd voor pornografie! Ze hadden inderdaad de intrede van Christus van Ensor gepersifleerd en vol Belgische politici in een hilarisch landschap neergepoot. Een blote piemel op een schilderij verder werd tegen hen strafklacht ingediend. Of een zinkend schip uit een faillissement, waar ik zure melk en ander afval mocht/moest opruimen, maar wel het verhaal over een sekspop en de reactie van een zeer conservatieve rechter, mocht aanhoren. Of de boeken die thuis slingerden. Er was geen verbod om Turks Fruit of andere “verboden” literatuur te lezen, er was eenvoudigweg geen verboden literatuur. Vrijheid en vertrouwen kregen we, soms teveel, maar zelfden misbruikt.
Een mens van het Willemsfonds dus, dus daarom en om zoveel andere redenen,

Francis Moeykens, secretaris WF Brugge, WF Info Brugge oktober 2017

Portugal revisited 1988 – 2017

Portugal revisited 1988 – 2017

In september 1988 trok ik samen met enkele vrienden door Portugal. We landden er in de Algarve – Hoofdstad Faro. Nu bijna dertig jaar later land ik samen met vrouw en twee kinderen – een van mijzelf, op vermoedelijk hetzelfde vliegveld.

Veel is mij niet bij gebleven van die trip nu bijna dertig jaar terug. Een landing in Faro, op stap met rugzak naar een Belgisch gezin, kennis van een van mijn reisgenotes. We konden er gratis overnachten. Altijd mooi meegenomen. Het gezin baatte er een B&B uit. Dat moet een van de eerste door Belgen uitgebate gastenverblijven zijn geweest. Ik vermoed in Loulé, maar zeker ben ik niet. Een avondje uit met de makkers en de kinderen van onze gastheer, op een Vespa of ander motortype.

Een tocht op gehuurde moto’s, met helmen als gebroken eierschalen. Roekeloos rijgedrag? Op naar het Zuidwestelijkste punt van Europa. Kaap Sint-Vincentius, waar volgens de mythe, Infante Henrique, op het idee kwam om zijn karvelen op tocht te sturen. Zo werd Zwart Afrika, en later Indië, Brazilië en zo veel meer “ontdekt”. Europa bracht Christendom, ziektes, en uitbuiting. Goud, zilver, en specerijen waren haar opbrengst, naast niet te vergeten, de aardappel. Miljoenen Indianen sneuvelden en niet minder Zwart-Afrikanen werden als slaaf verscheept naar de Nieuwe Wereld.

Maar dit ter zijde. We gaan opnieuw naar Kaap Sint-Vincentius. Waar we in 1988 de enige bezoekers waren. We realiseerden ons niet, dat de sunset er een uitzonderlijk mooi verschijnsel wordt verondersteld te zijn. Nu zijn we speciaal voor deze zonsondergang op pad gegaan. Enigszins verbaasd stel ik vast dat er een 1000-tal mensen op hetzelfde idee is gekomen. Honderden auto’s geparkeerd langs de weg, tientallen campers, en uiteraard alom fotomateriaal, selfiestick inbegrepen. De wolken zijn van de partij en ondanks het mooie zicht, op prachtige rotsformaties en de indrukwekkende oceaan, beloont de zon ons maar matig. Ook zij heeft recht op een snipperdag – of eerder avond, zelfs hier in het Zuiden.

Ik herinner mij het trekken met slechte rugzakken, maar weet niet meer welk vervoer we namen? Trein of bus? Een overnachting op een strand is mij ook bijgebleven. In september ’88 was er geen kat, nu is het in April 2017 al dermate druk, dat we gisteren 60 minuten op ons eten dienden te wachten. Wakker worden, omhoogkijken naar de rotsen boven je, en vaststellen dat een kolonne “reusachtige” mieren de weg heeft gevonden naar het weinige proviand dat we meesleuren. Ik meen mij te herinneren meloenen. Daar ging ons ontbijt.

Wat staat mij nog bij? Wakker worden met de ochtendmist boven je hoofd in Porto. Ziek thuiskomen. Ongelofelijk veel Aqua Ardente (vuurwater) drinken in Lissabon, en onze maag en andere ingewanden uitspuwen – mijn bloedtesten na de terugreis wezen op een droge lever – toen al! En armoede, ja veel armoede, zieke mensen en alcoholisme, ja veel alcoholisme. We realiseerden ons niet dat de dictatuur slechts 14 jaar eerder was gesneuveld. De Anjerrevolutie had plaatsgevonden voor mijn politiek bewustzijn werd geboren. Het Europees lidmaatschap van Portugal dateert van 1986

Van het eten staat mij weinig bij, behalve dat ene stuk slechte kabeljauw.

En nu, hoe staat Portugal ervoor in 2017? Het land heeft het moeilijk gehad na de bankencrisis. Maar in vergelijking met 1988 lijkt dit land mij een paradijs. Het is er proper, dat beoordeel je aan de toiletten en het afval op straat, het eten is lekker en gevarieerd, de borden zijn rijkelijk gevuld. Rijk zijn de mensen niet, dat zien we als we naar Monchique een uit de kluiten gewassen bergdorp trekken. Het grootste deel van de toeristen zijn Portugezen zelf, enkele flatgebouwen zijn onafgewerkt gebleven en de gerechtelijke verkoop ervan wordt geafficheerd, maar de leegstand is beperkt in vergelijking met een land als Bulgarije. Volgens mijn bronnen, lijkt de economie aan te trekken, en na initieel zware bezuinigingen, werd blijkbaar een meer Keynesiaanse politiek gevoerd, met relatief succes.

Ik zie geen zieke mensen op straat, noch alcoholisten. De mensen lijken gelukkig en zitten in grote groepen op restaurant, luid kwetterend van het leven te genieten. Gsm’s verschijnen wel aan tafel, maar niet zoals bij ons, met elkaar spreken en daarbij elkaar recht in de ogen kijken, is men er niet verleerd. Dit land lijkt mij alles te hebben, zon, zee, wind, en land in overvloed, maar bovenal een gelukkige bevolking.

Heb ik dat al in Vlaanderen gezien?

PS: Of in de termen van mijn jongste zoon, hier zijn meer 9’s dan bij ons. Hij heeft het dan over de monokini’s, of meisjes in het algemeen, op wat hij en zijn meereizende vriend, het “tetjes”-strand noemen.

Ook dit is uiteraard een criterium om een land te beoordelen – jeugdig testosteron wil immers ook waar voor zijn geld. Ook op dit punt, heeft Portugal zich aangepast aan wat wij of minstens sommigen onder ons noemen, de “Westerse waarden”. Salazar zal zich omdraaien in zijn graf.

Francis Moeykens, ondervoorzitter Willemsfonds Brugge, 15 april 2017.

Daar is de lente

Daar is ze dan, de eerste lentezon. Ze doet deugd, ze warmt lijf en leden, maar ook het hart. Ondanks een snotneus en piepende longen wagen we ons naar buiten. We rijden richting Bulskampveld. Blijkt dat we niet de enige zijn met dat idee. De parking is afgeladen vol. De paden van het bos worden bevolkt met wandelende koppeltjes, families met kinderen, ouderen of zieken. Wat verder spelende honden….uiteraard in de honden wei – apartheid rules. Iedereen wil van natuur, zon en de blauwe lucht genieten.

Een zeldzaam moment waarop de Westerling genoegen neemt met immateriële waarden. Even weg van het jachtige leven, om dan op maandagochtend met een frisse kop, terug deel te nemen aan de ratrace. Je weet wel, die wedren, waar je een groter huis, een grotere auto, een jongere partner met grotere tieten, dan je buurman/vrouw probeert te veroveren. Dit alles in de illusie dat je dan en slechts dan gelukkig zult zijn.

Je kinderen horen goed te studeren, opdat ze dan eenmaal groot, zich ook in deze nutteloze wedren kunnen inschrijven.

En terwijl we in onze hang naar uiterlijke schoonheid, macht en praal onze beste jaren vergooien, lachen we ons een bult met sitcoms als “Keeping up appearences”, waar Hyacinth Bucket of was het Bouquet, ons slechts een uitvergrote spiegel voorhoudt.

En terwijl het ongenoegen in ons groeit, ergeren we aan ons aan “gulzige” politici, maar beperken we zelf onze inzet voor het goede doel tot een storting aan Kom op Tegen Kanker. Een absoluut inefficiënte manier om levens te redden. Wie meer wil weten, moet maar even googelen op “effectief altruïsme”. Belangrijker is dat het wel onze Westerse levens zijn, en “white lives matter”. De gekleurde mens laten we gerust en masse verdrinken in de Middellandse Zee, kwestie van zeker te zijn dat de terroristen ons land niet binnendringen. Is dit een nieuwe heksenproef? De score in 2016: gestorven door Terrorisme in Europa: 129, doden door verdrinking in de Middellandse Zee: meer dan 5000. De losers, die “Arabieren” en zwarte Afrikanen bakken er toch niets van! Als deze cijfers de “superioriteit” van de Westerling niet aantonen dan weet ik het niet meer.

Alweer mijn gal gespuwd. Dit ondanks de zonnige dag en de vogels in mijn verwaarloosde gazon, die van dit uit luiheid ontstane “ecologisch paradijsje” volop van de overvloedig aanwezig insecten genieten.

Misschien moeten we ons toch wat meer aan de dieren spiegelen. Niet meer gebruiken dan nodig en niet meer schade aan de natuur, die ons immers in leven houdt, toebrengen, dan strikt noodzakelijk. Dit opdat de volgende generaties ook nog een wondere wereld zullen erven en geen dorre onleefbare woestenij.

Als Trump zou lezen en bereid zijn van andere meningen bij te leren, zou het nuttig zijn dit op te sturen.

Maar ook daar geloof ik al lang niet meer in, politici die bereid zijn hun visie bij te stellen op basis van de resultaten van wetenschappelijk onderzoek.

Hoewel ik hier in Brugge recent twee verkeersexperimenten na tegenvallende resultaten aangepast zag. Moeten we dan onze hoop vestigen op de lokale leiders?

Francis Moeykens, Brugge 13 maart 2017

Voor mij betekent sinds enkele weken Matthieu Verlies, een te veel verwaarloosde oude vriend, zoon van ons oud bestuurslid Françoise Proot, onttrokken aan het leven iets ouder dan 46 jaar.
Het verlies speelt zich af in onze hoofden. Als we rouwen, rouwen wij meer om zij/wij die zijn achter gebleven, dan werkelijk om zij die ons hebben verlaten. Rouw houdt ook angst in om de dood, om niet genoeg uit het leven te halen, berouw om de zaken, die we niet of te weinig met onze dierbaren hebben gedaan. Verlies doet ons denken aan gemiste kansen, gesprekken, die nooit werden gevoerd, onbegrip dat niet werd verholpen, gebrek aan moed om het leed van de ander te aanschouwen en het verzaken aan de empathie om het verzachten. Rouw volgt op afscheid. Het afscheid kan een overlijden zijn, het einde van een relatie, het vertrekken naar “den vreemde”, gedwongen of vrijwillig op vlucht. Rouw kent vele vormen en ieder doet het op zijn eigen manier.


Typisch aan de “West”-Vlaamse variant is dat er te weinig over wordt gepraat. Wie vertelt er nog over het gemis, na de laatste mis of afscheidsplechtigheid? Wie kan op een feestmaal, een moment op serene wijze vrijmaken voor zie, die ons verlieten? Zijn wij in dergelijke situatie samen in staat om aan de vreugdevolle momenten te denken en ze in mooie verhalen te herinneren. Al te zelden gebeurt dit.


Matthieu Verlies heeft talrijke keren de Brugse Willemsfonds bibliotheek bezocht, al was het maar omdat ze jaren in zijn woonhuis was gevestigd. Ik ging met hem paardrijden, hoewel hij meer omging met de meisjes, dan met de paarden in de manege. We deelden samen een kot, maar nooit een lief. 48 uur of langer hebben we geketend aan elkaar geleefd. Dit was onze ontgroeningsopdracht. Met een ketting, spanwijdte een kleine meter, 2 dagen of meer aan elkaar vastgeklonken. Samen naar de verplichte oefeningen les aan de universiteit. Samen ons gemak doen, de een met meer gemak dan de ander. Samen naar het restaurant, djang, djang, djang, gans de VUB kon ons horen, terwijl we ons pad vervolgden richting restaurant, waar ik wel, maar hij niet wou eten.

En dan het verwateren van contact, het uiteengaan wegens andere studies aan andere instellingen, een baan op verre cruiseschepen, elkaar uit het oog verliezen, ziek worden, twijfelen om contact op te nemen, contact opnemen en niet doorzetten, angst voor de ziekte, angst om ziek gezien te worden, angst om een conflict uit te praten, rekenend op de stilte en de tijd, die alles uitwist, maar ook verzoening definitief onmogelijk maakt. Wie zal het zeggen, nu het verlies definitief is? Verzoening en streven naar samenhang, aanvaarding van de ander en wederzijds begrip, is belangrijk voor gezinnen, maar ook voor een ganse maatschappij, een continent.
Deze week bleek dat begrip tussen het vaste land en een eiland te ontbreken. Of was het wederzijds begrip dat ontbrak in het land zelf, of tussen de ouderen en de jongeren van dit land, tussen het platteland en de steden van dit land.


De Brexit is niet meer dan een spiegelbeeld van de diepe kloof, die door Europa waait. Deze stormwind, die weldra tot een orkaan riskeert aan te wakkeren en alleen kan gaan liggen, als er bereidheid is tot bemiddeling. Dit is het opzoeken van het midden en de redelijkheid in tegenstelling tot het uitdiepen van het conflict. Bemiddeling is het zoeken van het gezamenlijk belang, niet ten koste van de andere proberen profijt te halen, maar samen vooruit te gaan. Ik heb vermoedelijk dit citaat al eens rondgestrooid, dat ik als slot ongetwijfeld nog eens slecht vertaald zal herhalen: “concurrentie is goed, maar samenwerking is beter.” . Sommigen zullen dit naïef noemen. Het biologisch principe van Darwin is echter “Survival of the fittest”, dat is niet van de sterkste, maar van de meest aangepaste. Je aanpassen als maatschappij, dit doe je samen, het omgekeerde van wat deze regering doet, het omgekeerde van opzettelijk aangewakkerde sociale conflicten, het omgekeerde van vluchtelingen te laten verzuipen, omdat er dan minder zouden komen, het omgekeerde van moslims en iedere burger met een kleurtje systematisch als oorzaak van elk probleem aan te duiden. Problemen los je samen op, niet op je eiland alleen.


Francis Moeykens, Brugge, 26 juni 2016

Saint-Gilles-lez-Bruxelles et le plat pays: deux réalités, qui sont les miennes.

Donderdag 10 maart jl., 18 uur ik parkeer mijn wagen in de rue de Fierlant, te Vorst. We, Agna, mijn levensgezellin, zoals dat tegenwoordig heet, en ikzelf, zullen er de nacht doorbrengen in hotel de Fierlant in Vorst. Dit is een van de 19 gemeenten van het verguisde en levensgevaarlijke Brussel.
Ik woonde van najaar 1994 tot december 2002 in Sint-Gillis, aanpalende gemeente van Vorst. We zijn in Brussel om er een optreden van Zaz bij te wonen, waarover straks meer. Eerst snel iets eten. We kozen “de Waterloo” op de Chaussée de Waterloo, in hartje Sint-Gillis op 150 meter stappen van “La barrière de Saint-Gilles”, een haast symbolische grens tussen het “boven-Brussel”, waar de beter gegoeden wonen en het “beneden-Brussel”, waar het gepeupel, zoals ikzelf, tussen Italiaanse, Spaanse, Portugese, Marokkaanse, Oost-Europese en Turkse migranten van eerste, tweede of derde generatie woonde.
Heerlijke brasserie. Eenvoudige kaart, typisch Belgisch eten, niertjes in mosterdsaus, wat Noordzeevis, een goede steak met dikke frieten, klassieke nagerechten als crème brûlée. Vriendelijke bediening. Meer dan drinkbare, ronde eenvoudige huiswijn, twee Ierse steaks, een dessert met twee gedeeld, een pichet wijn, 1/2 liter water en een kir, gaan vlot naar binnen en dit voor amper € 60.
Het gesprek met de Brusselse buurman, naar aanleiding van het gesnuffel van zijn keffer is amusant en vrolijk. Bij het opstappen vertelt hij de wijsheid van “sa chienne”: ”Elle est comme Saint-Thomas, elle ne fait que confiance, à ce qu’elle a pu vérifier.”. Filosofie, vrij onderzoek gepraktiseerd door een katholieke heilige. Gezelligheid en lekker eten op 500 m van waar ik vermoedelijk mijn kinderen verwekte, ze leerde lezen (de oudste), mijn vrouw ze zoogde en wij beiden ze koesterden. Herinneringen aan onze huurder uit Ivoorkust, aan de Algerijnse schilder, die psychisch kapot terug in Brussel kwam na een bomaanslag in Algerije, die hem het leven had kunnen kosten, ergens tussen 1995 en 1997. De armoede van mijn overbuurvrouw, werkneemster bij Actiris, die door drank aangeslagen met een zoon in de gevangenis en wanhopige dochter wel eens op de 20ste van de maand aanbelde voor wat geld om: “eten te kopen.”. Dit om de dagen te overbruggen tot ze het volgende voorschot op haar loon kreeg. De vriendelijkheid en vrolijkheid van mijn Italiaanse buren. Hun familiefeesten konden we steeds aanhoren dankzij de vele liederen, maar geen gezaag over lawaai, want in Brussel zagen we minder, dan in dat te rijke Vlaanderen.

We passeren opnieuw de barrière de Saint-Gilles, ik kijk nog even de “Porteuse d’eau” na, ze staat symbool voor de gemeente Sint-Gillis, frêle staat ze in het midden van het moordend drukke kruispunt. De dieseldampen snijden je adem af. De afgedankte Vlaamse Bedrijfswagens belanden immers in de hoofdstad, waar gebrek aan beleidsvisie en middelen, leidde tot een verkeersinfarct met moordend resultaat. 12000 doden vallen er elk jaar in België door luchtverontreiniging, 30 maal meer dan door verkeersongevallen, maar VLD en NVA weigeren de bedrijfswagen correct te fiscaliseren en saneren het openbaar vervoer dood. Ideologie gaat immers voor mensenlevens.
Niet getreurd, we betreden Vorst nationaal, dat ik veel te weinig bezocht als ik zelf in Brussel woonde. Un noir treedt op, d.w.z. “Anwar”, maar overal waar hij zijn naam uitspreekt antwoorden ze: “Un noir, ça on a vu, mais comment t’appelles-tu?” Fijne opwarmer voor Zaz. Dan komt ze, een bom energie er volgt een ode aan Parijs, vrolijke jazznummers, wisselen af met chanson, liederen over dementie en de “echte” Europese waarden. Ze is een ster, sterk geworden, omdat ze zoals ze zelf zegt, het gesubsidieerde culturele leven verliet om op de straten van Montmartre te spelen, alwaar een passant haar een platenopname aanbood. Mooie madam, ik hou van haar teksten en waar ze voor staat. Wie een kort uittreksel wil zien, moet maar even naar mijn facebook pagina surfen.
Bij het verlaten van Vorst nationaal ergernis: teveel militairen en politie met machinegeweren, zo on-zaz, zo ongewenst, zo overbodig….hopen we.
Vrijdagmorgen, we rijden terug naar Brugge. Zonnige dag, afrijden in Beernem, want Brugge is onbereikbaar met de wagen. Ik rij door de polders of de uitlopers ervan, dwars door “Le plat pays qui est le mien”. Brel speelt, zijn minder bekende nummers van een verloren gewaande CD. Heerlijk landschap, opnieuw naar de stress van een jachtige werkdag, die ik nu afsluit met dit editootje.
De polders en de zee zitten in mijn lijf, mijn West-Vlaamse accent is de enige taal, die ik als moedertaal beschouw. Brussel beheerst evenzeer mijn leven. De combinatie van menselijke kleur en variatie, levenslust, armoede, de drang om het te leven te overleven. Brussel poort tot Europa, enige stad van België!
Als de zon er schijnt, heb ik haar lief, deze vervloekte stad, als het regent, huil ik met haar mee.
Francis Moeykens,
ondervoorzitter WF Brugge, 11 maart 2016.

Vluchten kan niet meer

Dag Aylan, je ligt daar. Je lijkt wel te slapen, vredig bijna, tot het tot mij doordringt. Je bent er niet meer. Enkel je lijkje blijft achter. Je doet me denken aan mijn kinderen, die in slaap gevallen op de sofa in een lekker verwarmd huis, aangespoeld leken. Ook jij bent aangespoeld, verdreven door een dictator, vluchtend voor een burgeroorlog, waar niemand weet wie vriend en vijand is. Je trok door Turkije en wou naar Europa komen. Je nam er een bootje.
Hier in Europa is het beter. Hier respecteren we de mensenrechten. Hier zijn we open, is er geen racisme, geen discriminatie en is godsdienst niet belangrijk. Hier in Europa heeft iedereen een huis, is er werk en eten in overvloed. Hier in Europa respecteren wij de waarden van het Humanisme, ratio is ons niet vreemd, solidariteit is er in overvloed, dat maken wij Europeanen, jullie “anderen” en vooral onszelf wijs.
Hier in Europa zijn wij verbaasd als burgers, hier opgegroeid en opgevoed, zelfmoordaanslagen plegen. Als onze Cartoonisten worden afgeknald en onze heidense praktijken, als gezellig op een terras zitten of een concert of voetbalmatch bijwonen, worden aangevallen. We begrijpen dat niet. Hoe kan dit dan? Dit moet toch aan die achterlijke Godsdienst, Islam geheten, liggen!
Aylan, hier in Europa, zijn we hypocriet en zijn we etno-centristisch. Hier in Europa zijn we niet bereid in te zien, dat we discrimineren, onderdrukken, landen plunderen, dit alles om ons overmatige consumptie op niveau te houden en onze ongebreidelde CO2 uitstoot op kosten van het Zuiden te behouden.
Hier in Europa bouwen we muren om ons tegen het bruine, zwarte of gele gevaar te beschermen.
Hier enkele cijfers over slachtoffers van het Westen in het Oosten of in eigen gebied, allen slachtoffers van de Westerse beleidsmakers en hun economische actoren:

Oorzaak Periode Aantal doden
oorlog in Irak sinds inval Bush junior sinds 2004 2 500 000 à 3 000 000
bron: De Wereldmorgen
Oorlog in Afghanistan (enkel directe burgerslachtoffers) 2001-2013 106 000 à 170 000 (bron: rapport body count, casulaty figures after 10 years of war on terror
Europa luchtvervuiling 2012 432 000
Europa verkeersdoden 2015 25 700
Belgie doden ziekenhuisinfectie 2014 2 600

Hierna een lijstje met de doden in Europa sinds 1970 ten gevolge van terroristische aanslagen.
Hieruit kan U afleiden dat het afgelopen decennia veel veiliger waren dan de jaren ’70, maar vooral dat de cijfers beduidend lager liggen, dan de slachtoffers, die het Westen in buitenlandse of eigen rangen maakt.

Beste Aylan, een rationeel en humaan beleid zou er op geïnspireerd zijn om de beschikbare middelen aan te wenden, waar zij het meest doeltreffend zijn. Wat meer is, bepaalde maatregelen, zouden helemaal geen middelen kosten, maar er juist opbrengen. Zo kan luchtverontreiniging correct worden bestreden, door de effectieve vervuiler voor de kosten te laten opdraaien.

Beste Aylan, ik kijk naar je foto:
en bedenk dat je dood geen zin heeft gehad. Heel even heb je ons een geweten geschopt. Dat is ondertussen allang bedolven onder bangmakerij van politici, die zich ergeren aan mensen met een geweten en zich niet schuldig, laat staan verantwoordelijk voelen. Alles is immers altijd de fout van de ander. Jij was die ander, jij mocht geen ticket kopen om een vlucht naar het veilige Europa te nemen, jij diende het viervoudige te betalen en je leven te riskeren, in geen gamel bootje, want wij zijn bang van jou! Ik denk aan je Aylan. Ik ben niet bang van jou, enkel moedeloos word ik ervan.
Laat me even F. Roosevelt citeren:
“So, first of all, let me assert my firm belief that the only thing we have to fear is fear itself-nameless, unreasoning, unjustified terror which paralyzes needed efforts to convert retreat into advance.”
Zijn er in Europa nog leiders met visie, die haar uitgedragen waarden ook werkelijk toepassen?
Zullen kinderen als jij hier een toekomst krijgen, of leef ik echt in een oud en dement continent?


Francis Moeykens, ondervoorzitter WF Brugge, 12 december 2015.

Sluit Mijn Willemsfonds